.پست اول - مقدمات

باید بدانید که: کامپایل شدن یک برنامه یعنی تبدیل آن از یک زبان سطح بالا به زبان ماشین زمانبر است بنابراین چیزی به وجود آمد به نام مفسر (Interpreter) که می تواند یک برنامه به زبان سطح بالا را مستقیما اجرا کند.

نکته: برای آنکه یک برنامه با کارایی بالایی اجرا شود، می توان بعد از تولید کامل یک برنامه آن را کامپایل کرد و در دفعات بعدی نسخه کامپایل شده را اجرا کرد.

 

در ادامه راجع به برخی زبان های برنامه نویسی سطح بالا (به طور خلاصه) توضیح خواهیم داد:

1. زبان برنامه نویسی B و BCPL: این دو زبان در سال 1976 به وجود آمدند. ویژگی این زبان ها آن است که هر دو Typeless هستند. به عبارتی دارای انواع داده ای مختلف نمی باشند و هر دیتا آیتم (Data Item) یک کلمه 16 بیتی (Word) است. از این دو زبان برای نوشتن سیستم عامل ها و کامپایلرها استفاده می شد.

2. زبان های برنامه نویسی C و ++C: در این دو زبان مفهوم نوع داده ای DataType اضافه شد. به علاوه زبان ++C طوری طراحی شده که ظرفیت وجود مفاهیم شی‏ گرایی را نیز دارا بوده است. اغلب سیستم عامل های امروزی به این دو زبان نوشته شده اند.

نکته: شی گرایی‏ مفهوم مهمی در برنامه نویسی است. علت پیدایش این مفهوم و برنامه نویسی ماژولار، افزایش تقاضا برای تولید نرم افزار و نیاز به امکان استفاده مجدد (Reusability) از مولفه های نرم افزاری می باشد.

 

بنابراین در ادامه بحث را با زبان های برنامه نویسی شی گرا پیگیری می کنیم:

3. زبان برنامه نویسی Visual Basic: در این زبان ویژگی هایی از جمله واسط گرافیکی کاربر (Graphical User Interface - GUI)، دسترسی به Win32 API، شی گرایی و مدیریت خطا (Error Handling) اضافه شده است.

4. زبان برنامه نویسی جاوا: این زبان در سال 1995 توسط شرکت SUN به وجود آمد. با این زبان قدرتمند شی گرا می توان به تولید صفحات وب با محتویات پویا و نرم افزارهای تجاری بسیار بزرگ پرداخت.

5. زبان برنامه نویسی #C: شاید بتوان علت پیدایش این زبان محبوب را نیاز به برنامه ها و نرم افزارهای تحت وب، نیاز به نرم افزارهای قابل نصب روی وسایل الکترونیکی از جمله تلفن همراه دانست. این زبان توسط مایکروسافت و تحت پلتفرم دات نت ارائه گردید. زبان #C بر پایه زبان های C و ++C است، بنابراین یادگیری آن برای برنامه نویسان آسان و لذتبخش است.

نکته: اگرچه زبان های برنامه نویسی سطح بالای زیادی توسط برنامه نویسان ایجاد شد، اما تنها تعدادی از آن ها (Basic، Pascal، Cobol) با اقبال و پذیرش عمومی مواجه گشت.

شاید بد نباشد کمی درباره تاریخچه ایجاد زبان های برنامه نویسی و سر و سامان گرفتن آن ها صحبت کنیم. 

در راستای تولید نرم افزار تلاش های زیادی انجام می شد، زمان و هزینه زیادی نیز صرف می شد اما در نهایت محصول به دست آمده قابل اعتماد (Reliable) نبود. علاوه بر این، مردم متوجه شدند که برنامه نویسی و توسعه نرم افزار کاری بسیار پیچیده است، حتی بسیار پیچیده تر از آنکه تصور می کردند، بنابراین تصمیم گرفتند یک سبک برنامه نویسی تعزیف شده و ساخت یافته ای (Structured Programming) را ایجاد کنند و پیش ببرند. در نتیجه ی تحقیقاتی گسترده، زبان برنامه نویسی پاسکال به وجود آمد. این زبان در محیط های آکادمیک و دانشگاهی بسیار مورد توجه قرار گرفت اما از آنجاییکه بسیاری از ویژگی های مورد نیاز برای پیاده سازی نرم افزارهای دولتی، تجاری و ... را نداشت، در دنیای تجارت و بازار کار مورد قبول واقع نشد. در این زمان زبان C بود که بسیار مورد اقبال واقع شد.

در این زمان برنامه نویسی رویه ای (Procedural Programming) رواج داشت. یکی از مشکلات زبان های برنامه نویسی رویه ای مانند Basic، Pascal، C و Fortran این است که امکان استفاده مجدد (Reusability) در آن ها وجود ندارد. به عبارتی برنامه نویسان قسمت های قابل توجهی از نرم افزارها را بارها (تکراری) می نوشتند یعنی "چرخ را دوباره اختراع می کردند" و این موضوع منجر به اتلاف زمان و هزینه بسیاری می شد. بنابراین بعد از این مفهوم شیء گرایی و Object Technology به وجود آمد.

شاید بد نباشد در همین جا تعریفی از Object ارائه دهیم: Object یک واحد نرم افزاری معنادار است با دو مشخصه: ویژگی (Property) و رفتار، عملکرد یا تابع (Behavior، Action، Method). 

حال بیایید نقاط قوت برنامه نویسی شیءگرا را برشماریم:

1. قابلیت استفاده مجدد 

2. سازماندهی خوب نرم افزار

3. یادگیری و فهم آسان

4. نیازمند نگهداری کمتر است: 80% درآمد حاصل از یک نرم افزار مربوط به پشتیبانی و نگهداری (Maintenance) آن است. بحث نگهداری زمانی که تکنولوژی مورد استفاده Object Technology باشد، بسیار راحت تر و کم هزینه تر خواهد بود.

کمی راجع به XML بدانید:

XML مخفف Extensible Markup Language است. زبانی است جهت توصیف داده و ویژگی مهم آن مستقل بودن محتوای داده (Content) از نمایش (Presentation) آن است. به همین دلیل استفاده از XML در لایه وسطی یک سیتم های کلاینت/سرور بسیار مناسب است. به علاوه، ساختار یک سند XML به شکلی است که آن را برای استفاده در پایگاه داده نیز آسان می سازد.

حال بیایید برخی از مفاهیم و اصطلاحات رایج و البته مهم برای یک برنامه نویس که میل به حرفه ای شدن دارد (آن هم به خصوص در محیط Net.) را مرور کنیم:

IDE چیست؟ IDE مخفف Integrated Development Environment و به معنای محیط توسعه تجمیع شده است. یعنی محیطی که برنامه نویس می تواند برنامه اش را در آن به وجود آورد و سپس تست و عیب یابی کند.

RAD چیست؟ RAD مخفف Rapid Application Development است. فرآیند ایجاد سریع یک Application با استفاده از یک RAD، IDE نامیده می شود.

Framework چیست؟ مجموعه ای است از کلاس ها و توابع آماده که برنامه نویس به راحتی می تواند از آنها استفاده کند. بدین ترتیب زمان بسیار کمتری را نیز برای پیاده سازی صرف می نماید. Framework امکانات برنامه نویسی بسیاری در زمینه های مختلف برنامه نویسی دسکتاپ (Desktop Application)، برنامه نویسی تحت وب (Web Application) و ... فراهم می نماید.

Net Framework. چیست؟ Framework ای است که توسط شرکت مایکروسافت ارائه شده است. نسخه های مختلفی دارد که در هر نسخه از آن که release می شود، ویژگی هایی به آن اضافه می گردد. در ادامه مطالبی مفید در این زمینه ارائه می کنیم:

Net Framework 1.0. : اولین نسخه از Net Framework. است.  

Net Framework 1.1. : این نسخه در سال 2003 ارائه شد. ASP.Net و ADO.Net دو مفهوم مهمی هستند که در این ورژن اضافه شدند.

Net Framework 2.0. : در این ورژن که در سال 2005، release شد، Generics اضافه گشت. در این سال Visual Studio 2005 نیز عرضه گشت.

 Net Framework 3.0. : این نسخه شامل featureهای مهمی از جمله WPF و WCF بوده که در سال 2006 ارائه شد.

Net Framework 3.5. : این نسخه در سال 2007 عرضه شده و شامل LINQ، ADO.Net و Entity Framework می باشد. ابزار توسعه مربوط به این فریم ورک Visual Studio 2008 است.

Net Framework 4. : در این نسخه که در سال 2010 ارائه شد، به بحث انجام تسکها به صورت موازی (Parallel) پرداخته و تاکید شده است. به طوریکه دو feature مهم به نام های Task Parallel Library و Parallel LINQ در این فریم ورک اضافه شده است. Visual Studio 2010 ابزار توسعه مربوط به این فریم ورک است.

Net Framewor 4.5. : این نسخه در سال 2012 همراه با Visual Studio 2012 ارائه شد. 

CLR چیست؟ CLR مخفف Common Language Runtime بوده و بخش مهمی از .Net Framework به شمار می رود. از جمله وظایف CLR می توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. Garbage Collection: جمع آوری منابع و حافظه های سرگردان

2. Code Access Security: تامین امنیت دسترسی به کد. کد را از دسترسی ها و تغییرات غیرمجاز مصون نگه می دارد.

3. Convert to Intermediate Language: وظیفه تبدیل برنامه از زبان سطح بالا به زبان میانی مایکروسافت نیز بر عهده CLR است.

4. Code Verification: در این مرحله CLR از اجرای صحیح کد اطمینان حاصل می کند.

اکنون با زبان های برنامه نویسی تحت Net. آشنا شوید:

APL - C#- COBOL- Fortran- Java- JScript- Pascal- Perl- Python-Smalltalk-

Visual Basic- Visual C plus plus 

/ 0 نظر / 30 بازدید